Uradowane oczy Miłości. Rozmowa

„Muszę zaznaczyć, że w życiu Kunegundy nie było nic z nadzwyczajności, bo nawet ów głos wewnętrzny nie jest – moim zdaniem – czymś nadzwyczajnym. Jest raczej spełnieniem obietnicy Jezusowej:

«Kto Mnie miłuje, umiłuje go Ojciec mój i Ja go miłować będę, i siebie samego mu objawię» (v. J 14, 21).

«Będę słuchał, co mówi we mnie Pan» (v. Ps 85, 9).

Może to tylko brak skupienia, zbytni niepokój i troska o bardzo wiele (v. Łk 10, 41) sprawiają, że nie słyszymy, co mówi w nas Pan. Nie słyszymy także i wtedy, gdy przemawia bez poszumu słów, jak przemawiał i jak Go słyszała w sobie Święta Teresa od Dzieciątka Jezus.

Nadzwyczajna była jedynie wierność, czujność, z jaką Kunegunda odpowiadała na każde poruszenie łaski Bożej. To nadawało wartość czynnościom pozornie nawet małym, pospolitym, o których pięknie powiedziała kiedyś pewna matka: «Chcę Boga wielbić każdą wypraną pieluszką mojego dziecka».”

— ks. Bronisław Bartkowski (1907–1986), wieloletni duszpasterz w Stryszawie-Siwcówce

Od wydawcy:

Książka opiera się na przeżyciach wewnętrznych przekazanych przez Czcigodną Sługę Bożą Kunegundę Siwiec – prostą, wiejską kobietę, tercjarkę karmelitańską. Ich zapis został poddany szczegółowej analizie, udokumentowanej w odrębnym opracowaniu: „Rozmowy duchowe Kunegundy Siwiec. Analiza źródeł i ustalenie tekstu”.

Niniejsza książka – „Uradowane oczy Miłości. Rozmowa” – stanowi rezultat przeprowadzonej analizy, a ponadto zawiera wprowadzenia o charakterze biograficznym. Jest drugim – po książce „Miejsce mojego miłosierdzia i odpoczynku” (wydanej po raz pierwszy w 1995 r.) – opracowaniem rozmów duchowych Kunegundy Siwiec.